Blog: Aan boord

Deel 3 van 5
Zeeland Business heeft goede contacten met het bedrijfsleven in het havengebied. Ieder jaar brengen wij in samenwerking met Zeeland Seaports een special over de havens Vlissingen en Terneuzen. Hierin  komen interessante ontwikkelingen uit de havens aan bod  en kunnen bedrijven uit het havengebied zichzelf voorstellen aan het bedrijfsleven door geheel Zuid-West Nederland. In de special komen ook de verschillende werkzaamheden aan het bod.

In het verlengde hiervan besteden we de komende weken aandacht aan het loodswezen in de Westerschelde. Deel 1 staat in het teken van hoe je loods wordt. Volgende week (deel 2) volgt de historie van het loodswezen. Daarna (deel 3) een dagje aan boord op de ‘Chopin’, een Duits schip. Deel 4 volgt de vaartocht door de Westerschelde en tot slot (deel 5) het afdalen van het grote en stabiele schip in het – naar verhouding – minuscule loodsbootje.

Frans Zuurveen is de schrijver van het blog over beloodsing op de Westerschelde. Hij schrijft onder andere voor Mikroniek, Dutch Society for Precision Engineering, Caravannen! en voor Het Tweede Huis. Lees hieronder zijn verhaal over de beloodsing.

Aan boord
In het Antwerpse Deurganckdok klauter ik de loopplank – beter gezegd gangway – van de Chopin op, veilig achter Jan aan. Het dok net ten zuiden van Doel staat rechtstreeks, dus zonder sluizen, in verbinding met de Schelde en kan 6 tot 7 miljoen standaardcontainers per jaar verwerken. Dat is duidelijk te zien aan de enorme bedrijvigheid van kranen en containerliften, die blijkbaar goed hun weg weten in de schijnbare chaos van op elkaar gestapelde stalen dozen.

De Chopin is lang niet het grootste schip dat Antwerpen kan bereiken, maar eenmaal aan boord verbaas ik me over de afmetingen. Het lijkt wel een flatgebouw, maar dan in staal. Overal zie ik donkere gezichten. “Bijna allemaal Filipino’s”, zegt Jan, “dat zijn uitstekende zeelui”. Met een langzaam bewegende lift en door een paar nauwe gangetjes komen we op de brug en hebben dan een geweldig uitzicht over de haven en de nevelige Schelde in de verte. Ik maak kennis met de kapitein, een rustige Roemeen met de naam Eduard Troian. Hij heeft zijn eenjarige dochter op zijn arm, want in Felixstowe is zijn gezin aan boord gekomen. Zijn vrouw en dochter zullen meevaren tot Hamburg.

De Chopin is een Duits schip, gebouwd in 2007 in Korea en geregistreerd in Liberia. Eigenlijk herinnert er niet zo heel veel aan Duitsland op het schip, behalve de vlag en het bekende Duitse kruis op de schoorsteen. Je hoort geen woord Duits aan boord, wel Engels, want de eerste stuurman is een Oekraïner, de tweede een Pool, de roerganger een Filipino, de eerste machinist blijkt later ook een Roemeen en de tweede machinist is een Montenegrijn. Jan legt uit dat dat niet zozeer een kwestie is van betaling – de gage hangt niet af van de nationaliteit – maar van beschikbaarheid. In West-Europa is het niet zo makkelijk mannen – of vrouwen – te vinden die een half tot een heel jaar van huis willen zijn.

En Jan zelf? “De meeste zeelui houden op met varen als ze zijn getrouwd en kiezen dan vaak voor het loodsenvak. Bij mij ging het een beetje anders. Na elf jaar varen ben ik loods geworden en een jaar daarna getrouwd.” Ik vraag of er ook vrouwelijke loodsen zijn. “Jazeker. Ankie Buijk is onze enige vrouwelijke collega en daar zijn we heel trots op”.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *