Omscholen? Doen!

Je hebt een baan, maar dat is het dan ook. Eigenlijk zou je wel iets anders willen doen. Iets wat je écht leuk lijkt. Maar hoe stap je over en is het gras bij de buren dan echt wel groener? Drie ervaringsdeskundigen vertellen over hun sprong in het diepe en adviseren je: waag ‘m ook!

Van horeca naar techniek
Charissa Standaert volgde een horecaopleiding en later ook een opleiding voor filiaalmanager in de detailhandel. Verschillende banen volgden. “Maar het was het allemaal net niet. Bij de ene baan waren de uren onregelmatig, bij de andere baan waren de vooruitzichten voor de toekomst niet gunstig.” Terwijl ze in de bedrijfskantine van Dow werkte, luisterde ze graag naar de verhalen van de procesoperators van de fabrieken. “Techniek heb ik altijd al interessant gevonden. Ik weet nog dat ik als zesjarig meisje geboeid zat te kijken hoe mijn vader een motorblok opbouwde. Super interessant vond ik het.”

Charissa kreeg het aanbod om eens een keertje te komen kijken bij de fabriek en in de controlekamer. “Ik keek om me heen en dacht: ‘Oei, zou ik dit kunnen?’ Je moet echt handig en slim zijn voor dit werk. Maak ik een kans, als dat meisje dat kroketten staat te bakken.” Maar uiteindelijk waagde Charissa de sprong, werd procesoperator en inmiddels, jaren later, is Charissa EH&S Delivery Technician. “Ik werk op een splinternieuwe plant van Trinseo. Dat ik hier mag zitten en mee mag werken aan de opbouw van de veiligheidsprocessen, vind ik echt geweldig!”

Van Defensie naar zorg
Dat sociale is ook wat Jaïr Jandroep aansprak. “Dat bleek uit een beroepskeuzetest, die ik in 2008 deed bij Viazorg, een in- en doorstroombegeleider voor de zorg. Tot dan was ik tien jaar beroepsmilitair geweest en als sergeant merkte ik al dat ik affiniteit had met jongeren.” Jaïr volgde een omscholingstraject en dat ging hem goed af. “Maar ik had veel moeite met de overstap van militair naar burger. Vanaf mijn zeventiende had ik geleerd om emoties uit te schakelen en nu werd me gevraagd om zelfreflectie. Ook had ik altijd gezag gehad, nu moest ik zelf gezag aanvaarden. Daar had ik veel moeite mee.” Tel daar het PTSS bij op, dat Jaïr in zijn tijd bij Defensie had opgelopen, en dan begrijp je dat hem allemaal wat teveel werd. “Ik ging me verdoven met drank en drugs.”

Het ging jarenlang slecht met Jaïr. “Ik werd twee keer papa, maar ook dat veranderde niet hoe ik me voelde. Toen mijn relatie stukliep, hoefde het voor mij eigenlijk niet meer. Maar ik wilde toch niet opgeven.” Een opname in een verslavingskliniek, hulp bij het veteranenloket en nazorg bij Emergis zorgden er voor dat Jaïr er bovenop kwam. Nu is hij Pedagogisch medewerker bij een gesloten jeugdzorginstelling. “Ik bied ondersteuning aan jongeren met psychische en gedragsproblematiek. Daarnaast ben ik vrijwilliger bij Emergis, als ervaringsdeskundige bij een verslavingsgroep. Het geeft me zo ontzettend veel voldoening! Ik kan nu anderen laten zien dat er altijd een lichtpuntje is, hoop. Hoeveel hindernissen je ook moet nemen, er is altijd een oplossing. Ik haal veel kracht en energie uit deze boodschap. En dat kan ik anderen nu ook laten ervaren.”

Van grafisch ontwerp naar onderwijs
Net als Charissa is ook Paul Bremmer blij met zijn switch. “Ik had het goed naar mijn zin als Grafisch Ontwerper. Maar het baarde me zorgen dat er een groot tekort aan leraren leek te ontstaan. Ik zag het ook bij de basisschool van mijn kinderen, waar ik in het schoolbestuur zit. Ik overwoog of het onderwijs iets voor mij zou zijn.” Dit idee bleef zo’n anderhalf jaar in Pauls hoofd rondspoken. “Het is nogal een stap, als je vier jaar onbetaald een studie moet volgen, terwijl je een gezin hebt. Mijn vader was er ooit aan begonnen, maar was afgehaakt. Dat ik wilde ik zelf niet meemaken. Maar op een dag las ik over een betaald tweejarig zij-instroomtraject.”

Paul begon er dit schooljaar mee. “De eerste paar weken waren even slikken. Er kwam zoveel op me af. Inmiddels zijn we een paar maanden verder en heb ik al veel tips en handvatten gekregen. Het gaat steeds beter. Ik zou nu al niet meer terug willen. Het is druk, maar ik heb continu genietmomentjes. De kinderen zijn leuk, maar ook wel eens stout. Die sociale processen zijn juist heel mooi om te volgen.”

Tip van Charissa: Van niks doen, zal er niks veranderen. Volg je hart en waag de sprong in het diepe. Ik ben goed geholpen door een uitzendbureau. Je zou daar al eens navraag kunnen doen.
Tip van Paul: Onderzoek zij-instroommogelijkheden, zodat je mét inkomen kunt leren en makkelijker de switch kunt maken. En laat je de eerste weken niet afschrikken. Het is even heftig, maar het wordt steeds makkelijker.
Tip van Jaïr: Wat je ook meemaakt, er is altijd een weg, altijd een oplossing. Ga op zoek, laat je door anderen helpen en vind jouw doel.

 

Redactie: Kim de Booij 
Fotografie: Jan de Carpentier

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *